f4

Czynniki te mogą wpływać wzajemnie na siebie i mogą prowadzić do uszkodzenia, ograniczenia aktywności i/lub utrudnienia oraz ograniczenia uczestnictwa”. Nowa definicja WHO jest bez wątpienia właściwym krokiem w kierunku zrozumienia istoty, a szczególnie genezy niepełnosprawności. Jak podkreśla Tadeusz Majewski, „uwzględnia ona w odpowiednich proporcjach zarówno aspekt biologiczny, jak też społeczny w powstawaniu niepełnosprawności. Podkreśla znaczenie nie  tylko samego uszkodzenia organizmu, lecz również czynniki środowiskowe i cechy osobnicze, w powstawaniu problemów i ograniczeń osób niepełnosprawnych”. Ze względu na prestiż, jakim cieszą się opracowania WHO, nowa definicja może przyczynić się do ugruntowania przekonań na temat relacyjnego charakteru niepełnosprawności, a także wzmocnienia polityki (także edukacyjnej) na rzecz wyrównywania szans osób niepełnosprawnych. Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że duża moc ideologiczna nowej koncepcji niepełnosprawności nie jest tożsama z jej mocą teoretyczo- -poznawczą. Jako narzędzie wyodrębniania populacji uczniów niepełnosprawnych koncepcja WHO nie jest doskonalsza od pojęcia specjalnych potrzeb edukacyjnych/potrzeby specjalnego pedagogicznego wsparcia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *